Mijn naam is  René Heijsteeg
, en ik ben begonnen met deze site. Het overlijden van familieleden deed mij realiseren hoe weinig ik eigenlijk wist van mijn "familie". En dat gold niet alleen voor het verleden, maar zeker ook voor het heden. Toen ik vervolgens bij het verdelen van een boedel een soort "stamboom" tegenkwam, ging er bij mij een lichtje branden: ik wilde zelf ook beginnen aan een stamboom van "de familie". De stamboom is "opgetrokken" aan de hand van tastbare gegevens uit de familiekring, zoals geboorte-, trouw- en rouwkaarten. Daarnaast is het internet geraadpleegd en is dankbaar "geleend" van overige "verwanten" binnen MyHeritage. Maar nu eerst een stukje "geschiedenis" over het ontstaan van "de namen"... Het ontstaan van "familienamen" Zo rond het jaar 1000 ontstonden in Italië de eerste familienamen en van daaruit verspreidde het verschijnsel zich langzaam maar zeker in noordelijke richting.
Het toevoegen van een familienaam aan het tot dan toe gebruikte naamgevingssysteem werd ingegeven daar de bevolkingsgroei in met name de toenmalige grote steden. Er waren in die bevolkingscentra simpelweg teveel mensen met dezelfde voornaam, zodat aanduidingen als Henrick van Johan of Arend van de smid niet meer voldeden.
De ingebruikname van een tweede naam meost aan de verwarring een einde maken.. In ons taalgebied gingen de steden in de zuidelijke Nederlanden en bijvoorbeeld de Hanzesteden in het oosten als eerste mee in deze ontwikkeling; pas later volgde het westen. De meest voor de hand liggende achternaam was een patroniem: een naam die is afgeleid van de naam van de vader. Men kon deze patroniemen op twee manieren maken: het woord zoon, dan wel dochter, aan de voornaam / roepnaam van de vader koppelen; het oude Germaanse achtervoegsel -ing achter de voornaam van de vader.
De oorspronkelijke betekenis van -ing is immers: uit het geslacht van, behorend tot de familie van.
De erfelijke achternaam Op 18 augustus 1811, dus tijdens de Franse overheersing, bepaalde Napoléon bij decreet, dat iedere burger zonder 'echte' achternaam binnen een jaar een vaste geslachtsnaam oftewel familienaam moest kiezen en zich moest laten registreren. Elk gezinshoofd moest voor zich en zijn gezin een akte van naamsaanneming of naamsverandering laten opmaken, waarin zijn/haar oude naam en de nieuwe naam, als ook de namen van de kinderen enz. stonden. Niet iedereen volgde dit bevel op, zodat in mei 1813 deze termijn werd verlengd tot 1 januari 1814. In 1825 - het Koninkrijk der Nederlanden bestond inmiddels al weer tien jaar - volgde uiteindelijk op 8 november bij Koninklijk Besluit door Koning Willem I een laatste en klaarblijkelijk afdoende oproep - weigeraars zouden immers beboet worden -, aangezien "het in sommige gedeelten des Rijks nog steeds plaats vindt om geen eigenlijken geslachtsnaam te voeren, maar integendeel veranderlijke bijnamen te dragen, en deze telkens, by verandering van woonplaats, met andere namen, die ontleend worden aan plaatsen of erven, welke opnieuw met der woon betrokken zijn, te verwisselen." Zo verdween - althans officieel - de oude benamingen volgens het patroniemensysteem en bezat voortaan iedere Nederlander een eigen, erfelijke, onveranderlijke achternaam. | 
